Göçmen Ailelerin Çocukları: Travmalar ve Umutsuzluklar

O kişinin başında derin vazgeçilmez iz vardı. Çetin savaşların başına bir mühimmat parçası gömülmüş; sol göz küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini yitirmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu kaybetmiş. Adı Nasır’dı. Savaş ortamında ağır yaralar asıt olmuş mültecilerin şifa gören Danca merkezinde bir zaman tedavi devam ediyordu. Sağ eli hareket ettiremiyor, el sıkışırken sol kolunu kullandı.

Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu

Nasır’ı tanıdım oğlunu Rahman’ı okula götürüp getirirken karşılaştım. Çeşitli günlerde kucağıma birkaç kalem, silgi ve kalem açacağı bırakıyordu. Rahman’ın okuldan eve malzemeleri sahiplerinin ihtiyacı amaçlı sınıfın yanına sunu ediyordum.

Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri

Her çocukların farklı öyküsü vardı. Bazı çocuklar savaşın etkisini şiddetle yüzleşememiş ailelerinden geliyordu. Sık sık dövüşüyorlardı. Günlerimiz “Yapmayın etmeyin!” söylemekle geçiyordu.

Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu

O çocuk başlangıç seviyesine hazırlık sınıfına girmişti. Okul ve evde ile aile hayatında uyum güçlüğü.

Psikolog pedagogu çabalar sonuç vermedi. Okul yöneticileri, gelişmeleri görüşmek amacıyla Rahman’ın ailesini toplantıya kararlaştırdı.

Aile tamamı bir arada gelişti. Hepsi birden birlikte evde. Büyük aile toplantı toplantı salonuna girer girmez, Rahman düştü, “Muallim!” söyledi bir adım atarak büyükanne ve büyükbabasının elini öpmeye ilk kez yaptı.

Soğuk havalarda ben çift kat. Dede, çorapsız geliyordu. Yeleğin altına giymiş gibi beyaz kıyafetini bileğe kadar uzamış giydi. Anne ve ninesi ve annesi kapalıydı. Okuldaki durumunu ifade etmeye başladığımızda, Rahman çok kötü hissetti. Ağlayarak hıçkıra başladı. O çocuk psikolojisi gizli sır kavramaya çalışıyorduk.

Baba Rahman’ın çoğu zaman evden uzaklaştığını, polis tarafından yakalandığını söyledi Anne ise açıklayarak “Hala gözleri gözü açık olarak yatak gece saatlerinde kamağını ıslatıyor!” dedi. Rahman utanarak odayı terk etmek istedi. Durumu fazla kültürlüce.

Toplantıda ailelerin de onayıyla Rahman’ın bir psikoloğa yapılmasına karşılık buldu. Okul zaman zaman Rahman’la rehberlik ile koordine görevi bana.

Sonraki günlerde o çocuk koro koşarken, kapıya vurdu. Zararı olmadı lakin canı yandı, uzun uzun ağladı. Onu avutmak için elini tutmaya kütüphaneye götürdüm. Onun önüne beyaz bir kalemler yerleştirdim. Raftan, birkaç kitap okuma görünümü görünmeksizin uzaktan Rahman’ı sessiz sade> izledim. Rahman, renkli boya kalemleriyle şeyler çizerken bana dikkat etmemiş kendi dünyasında konuşuyordu. Sonra kağıt getirip önüme koydu.

“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. Çocuklar Çok fazla yorgun, uyumak istiyor, ne yazık ki gitmek. Dostları onu sevmiyor!” dedi. Yaz tatilinden sonra başka başka bir kurumda çalışmaya. O çocuk bazen hatırladım.

Yürürken Nasır’la buluştum. Beni fark etti, “Hoca!” diyerek elini sarılmaya çalıştı. O çocuk sordum, yüzü karardı; bana gizlemedi. Rahman daha sonra zamanlarda çeşitli Kriminal olaylarına dolaşıp yetkililer kayda kayda alınmış. Ailesinden kurtarılıp problemli yetiskinlerin bakıldığı bir tane yetiştirme yurduna yerleştirilmiş. Bütün çalışmalarımıza rağmen o çocuğu kurtaramamış olduk.